Sieberspace

Jongensdroom

2007-10-06T13:11:00.000+02:00

Hij staat hier naast me en lijkt sprekend op mijn oude vertrouwde vriendje met wie ik in mijn jeugdjaren zoveel tijd heb doorgebracht. Bijna alles komt overeen, alleen lijkt hij wat anders van kleur wel rood/oranje, maar wat minder oranje dan mijn oude kameraadje.
Hij doet me denken aan vroeger, maar ook aan nu. Hoe kan het ook anders altijd hebben hij en zijn soortgenoten deel uitgemaakt van mijn leven. En ik ben niet de enige op wie ze zoveel indruk maken.
Mijn neefjes spelen met en fantaseren dagelijks over ze. Ik deed dat vroeger ook; urenlang was ik zo met ze bezig...op tafel, op de vloer en ik nam ze zelfs mee naar bed. Op een gegeven moment was spelen niet meer stoer genoeg....en bleven ze vaak in of op de kast staan en in mijn fantasie leven. Met vrienden er over praten en fantaseren was meer regel dan uitzondering. Toch bleef het veelal bij fantaseren en praten. Verder gaan mocht nog niet. Heel af toe liet mijn vader het stiekem wel toe, maar de tijd dat mijn jongensdroom meer werkelijkheid zou worden liet nog op zich wachten.
Eindelijk na jaren wachten was het zover. Na een aantal maanden overgang kwam ik van jongensdroom in de mannenwerkelijkheid. Het mogen controleren van kracht, snelheid, de vrijheid om te gaan en te staan waar je wilt. Dit was het waar ik van gedroomd had, en wat ik jaren als kind gesimuleerd heb. Nu mocht het.
De eerste jaren waren jaren van het zoeken van grenzen en het verder leren beheersen van de sensatie die in de vrijheidsbrengers school. Op een gegeven moment was het zover dat ik mijn eigen exemplaar op de stoep had staan. Een droom die waarheid geworden was. Hij leek wel een beetje op mij en daarom werden we denk ik ook goede vrienden. Niet volmaakt....enkele gebreken die altijd zijn gebleven, maar toch sportief ogend. Helaas is onze vriendschap niet van lange duur geweest. Anderhalf jaar, misschien iets meer was hij mijn trouwe kameraad. Zijn einde is eigenlijk te triest voor woorden. Het leek wel een aanslag en verwond door een onploffende bus deodorant heb ik hem tussen zijn andere doodverklaarde vrienden moeten neerzetten.
Maar nu staat er weer een nieuwe kameraard naast me. Hij moet wel een broer of broertje zijn van één van mijn eerste vriendjes en brengt daarom mooie dromen en herinneringen mee. Hij voelt hetzelfde aan als mijn oude vriendje en stiekem laat ik hem rondjes rijden op de eetkamertafel waar ik aan zit. En even voel ik me weer de kleine jongen met zijn jongensdromen.

Check out my Slide Show!

2007-10-04T14:04:00.001+02:00

Fietsendief?

2007-10-04T11:18:00.000+02:00

Sommige dingen doe je niet elke dag. Een voorbeeld daarvan is een fiets stelen. Nou ja, ik heb het angstige vermoeden dat er uitzonderingen zijn op deze uitspraak. Ook ik kan helaas niet zeggen dat ik dat nooit gedaan heb. Gelukkig ligt de tijd dat ik tot zulke dingen in staat was ver achter me. Maar wat ik gisteren aan het doen was leek erg veel op fietsendiefstal.
Met een grote betonijzerknipschaar,die ik bij de Gamma gehuurd had, liep ik door het Soesterkwartier en keek af en toe angstig om me heen. Niet dat ik bang was om betrapt te worden, maar eerder om aangezien te worden voor iets wat ik niet ben. Onderweg verzon ik van allerlei redenen om anderen te kunnen overtuigen dat wat ik ging doen echt niet is op wat het lijkt. Ik had zelfs al bedacht dat ik zou kunnen vertellen dat ik een christen ben dat christenen zulke dingen niet doen. Erg sterk argument, of misschien juist niet?
Uiteindelijk stond ik daar met die enorme tang van wel een meter groot bij een strak uitziende blauwe mountainbike. De fiets stond in een fietsenrek recht voor een winkel aan de verkeersader van de wijk. Ideale plaats om ongemerkt is even een slot te gaan doorknippen; niet dus. Ik zette de tang meteen in het slot en begon te knippen. Helaas lukt het niet om 'm in één keertje door te knippen en dat frustreerde me. Een vrouw kwam met haar twee kinderen uit te winkel en ontsloot haar fiets die netjes naast de mijne stond. Ik begon me te verontschuldigen en probeerde duidelijk te maken dat ik niet aan het doen was waar dit wel erg op leek; een fiets stelen. Ze stelde me gerust door te vertellen dat haar man laatst ook een slijptol gehuurd had om de sloten bij hun thuis door te slijpen.
Ik zette de tang opnieuw in het slot en weer lukte het niet. Ik keek een beetje angstig om me heen, omdat het nu wel wat lang ging duren. Aan de overkant zag ik een vrouw staan kijken.
Nog maar een poging, maar nu vlak bij de sluiting van het slot. Dit lijkt al beter te gaan. Er komt een man langs en ik probeer nonchalant te doen door te zeggen dat dit wel tricky lijkt. Hij moet lachen en loopt door. Na nog één keertje knippen is het slot door. Ik kijk nog eens om me heen...zie van verschillende kanten mensen kijken en maak dan dat ik weg kom op mijn eigen duurverdiende mountainbike. Nog niet helemaal op mijn gemak met een kapot slot en mega grote tang fiets ik door de wijk richting mijn oude adres. Daar staat ook nog een fiets die al een jaar op deze behandeling staat te wachten.
Achteraf moet ik wel lachen om deze actie.....en voor de lezers.....niet alles is wat het lijkt te zijn.

Tip: Als je een goedkoop slot hebt en die wil even niet open, blijf dan niet wrikken met de sleutel want dan is de kans dat die afbreekt erg groot en wordt jij misschien wel aangezien voor fietsendief;-)

Mooi weer?

2007-10-03T12:37:00.000+02:00

Mooi weer is anders. Ik bedoel anders dan dat het nu is. Het regent en het mot en ik maak elke druppel hier mee. Niet dat ik nat word, maar het rikketikt hier maar door op het dak van mijn stacaravan/challetje. Aan de ene kant een gezellig geluid, maar ook een geluid dat me binnen houdt.
Dit lijkt een praatje over het weer te worden, typisch hollands en het geeft ook aan dat ik eigenlijk niet echt iets weet om over te praten. Of misschien beter, dat ik nog wat onwennig ben om hier zomaar zaken te gaan publiceren die er echt toe doen. Toch is het feit dat er hier woorden op het scherm verschijnen al een goede poging tot meer.
Ik merk dat m'n hersens op volle toeren draaien om iets te verzinnen, maar eigenlijk ben ik niet zo goed in oppervlakkige verslagen. Ik heb best vaak het idee dat ik in de situatie waarin ik nu zit niet heel veel te melden heb. Misschien herken je dat wel. Alles loopt, rent en vliegt door om je heen en jij lijkt stil te staan. En het vervelende hierin is dat je niet de controle en het vermogen hebt om er radicale veranderingen in je situatie aan te brengen. Vaak lijk je alleen verder weg te zakken.
Vervelend; frustrerend is misschien nog een beter woord hiervoor. Helemaal in de tegenwoordige maatschappij, waarin hoe je ontplooit en wat je doet als individu zó centraal staat, is dit niet iets om van de daken te schreeuwen. Maar diep in je kan het blijven schreeuwen; bijna niet zichtbaar en bijna niet hoorbaar voor anderen.
Ik heb gemerkt dat je in dit proces niet meer om jezelf en de beweegredenen waarom/waarvoor je leeft heen kan. Als al de 'zekerheden' om je heen weg lijken te vallen. Waar zoek je dan je zekerheid in? Waar baseer je je identiteit op? Vragen die in het dagelijkse leven zo aan je voorbij kunnen gaan, maar dan opeens zo heftig op je af komen. Vragen die je misschien alleen maar echt kunt beantwoorden als je stil staat.
Het lijkt erop dat ik al wat meer vertrouwd aan het worden ben met dit medium. Niet gedacht dat dat zo snel zou gaan. Ik wil afsluiten met een refrein van een gedicht of liedje dat ik begin dit jaar geschreven heb.

Wie ben jij?
De jij als je alleen bent,
De jij als je niet meer kan,
Wie ben jij dan?

nieuw blog

2007-10-02T10:27:00.000+02:00

Beste Blogger,

Welkom in Sieberspace.
Een space gecreeerd en die ingevuld zal worden door sieb.
Waarmee en hoe? Dat is ook nog een verrassing voor mij.
Later meer.